Fitorja e Kosovës ndaj Sllovakisë ishte shumë më tepër sesa një rezultat sportiv. Ishte një natë krenarie, emocioni dhe shprese. Një natë që i dha zemër secilit shqiptar që e ndien këtë flamur si pjesë të vetes. Dhe mbi të gjitha, ishte një kujtesë e fuqishme se Kosova bëhet më e fortë pikërisht atëherë kur i bashkon të vetët, kudo që ndodhen.
Sot, shumica dërrmuese e futbollistëve të Përfaqësueses së Kosovës janë të lindur dhe të rritur në mërgatë. Janë djem që u formuan larg vendlindjes së prindërve të tyre, por që nuk u larguan kurrë shpirtërisht nga Kosova. Ata u rritën në Zvicër, Gjermani, Belgjikë, Suedi e vende të tjera të Perëndimit, por kur veshin fanellën e Kosovës, ata nuk përfaqësojnë thjesht një skuadër futbolli — ata përfaqësojnë një histori sakrifice, qëndrese dhe përkatësie.
Dhe për këtë, sot të gjithë ndihen krenarë. Me të drejtë.
Por kjo fitore sjell edhe një reflektim që shkon përtej sportit.
Sepse po të njëjtët njerëz që sot i quajmë me dashuri “djemtë tanë”, janë bij të asaj mërgate që shpeshherë, në debatet politike, trajtohet ndryshe. Kur diaspora vjen dhe kontribuon për Kosovën në sport, kulturë apo ekonomi, ajo përqafohet me krenari. Mirëpo, kur vjen dhe merr pjesë në jetën demokratike të vendit, shpesh dëgjohen zëra që e vënë në pikëpyetje rolin dhe të drejtën e saj.
Kjo është një kontradiktë që nuk mund të kalohet pa u vënë re.
Nuk mund ta duam diasporën vetëm atëherë kur na sjell fitore, lavdi dhe emocione të bukura. Nuk mund ta quajmë “tonën” vetëm kur na bën krenarë në stadiume, ndërsa të njëjtën diasporë ta shohim me dyshim kur kërkon të japë kontributin e saj në të ardhmen politike dhe shoqërore të vendit.
Sepse diaspora nuk është thjesht një shtesë e Kosovës.
Diaspora është pjesë organike e saj.
Ajo ka qenë për dekada një nga shtyllat më të forta të mbijetesës sonë kombëtare. Ajo e ka mbajtur gjallë Kosovën në kohë të vështira, e ka ndihmuar ekonomikisht, e ka përfaqësuar me dinjitet në botë dhe e ka ruajtur lidhjen me atdheun edhe atëherë kur largësia ishte e madhe, por dashuria për vendin edhe më e madhe.
Prandaj, kjo fitore ndaj Sllovakisë nuk duhet parë vetëm si një sukses sportiv. Ajo është edhe një metaforë e bukur për vetë Kosovën.
Dhe tani, para Kosovës qëndron një hap vendimtar — përballja me Turqinë. Një ndeshje që nuk është vetëm sfidë sportive, por edhe mundësi historike. Me formën që po tregon ekipi dhe me frymën që ka krijuar kjo gjeneratë, kualifikimi për në Botëror nuk duket më si një ëndërr e largët, por si një objektiv real dhe i prekshëm.
Kjo e bën këtë moment edhe më të veçantë.
Sepse një Kosovë që lufton për një vend në Botëror është një Kosovë që po shkruan histori — dhe këtë histori po e shkruajnë bashkë bijtë e saj, brenda dhe jashtë vendit.
Këta djelmosha na kujtojnë diçka thelbësore:
Përkatësia nuk matet me vendin ku lind, por me zemrën për vendin që përfaqëson.
Dhe nëse djemtë e lindur në mërgim mund ta ngrenë Kosovën kaq lart në fushën e futbollit, atëherë askush nuk duhet ta shohë me dyshim të drejtën e diasporës për të qenë pjesë e plotë e jetës së vendit — në sport, në shoqëri, në ekonomi dhe në demokraci.
Kosova fiton kur i bashkon bijtë e saj.
Në fushë, në tribunë dhe në jetën publike.
Dhe ndoshta, kjo është fitorja më e madhe që duhet ta kuptojmë nga kjo mbrëmje krenarie:
Kosova ecën përpara vetëm kur i pranon dhe i nderon të gjithë të vetët.
